In gesprek met: Albert Koops

EMMS de mindere van Weerdinge
2 april 2019
Lancering FC12 Magazine editie voorjaar 2019
5 april 2019

In gesprek met: Albert Koops

Door Bertjan Smit

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar hier is weer een nieuwe aflevering van IN GESPREK MET. De setting is dit keer ook anders, want ik ging op bezoek bij de persoon waar het allemaal om draait. Aangekomen bij zijn huis gaat na een kort deurbelletje de deur open en ontwaar ik blote voeten in Adilette’s en het blauw/wit van Valthermond gegoten in een trainingspak met daarop heel groot zijn initialen A.K. De allee(duur woord voor gang) is gevuld met memorabilia van Valthermond. Via de keuken beland ik in zijn theater van dromen, nog snel een krantenartikel van vroeger tegen komend waarop staat dat hij een geboren entertainer is. Ik neem aan dat het kwartje is gevallen en een ieder weet dat ik IN GESPREK MET Albert Koops ga.

De bijna 57-jarige Koops is een geboren en getogen Valthermondje die niet zonder het dorp kan. Het is de dag na het gelijkspel de dag ervoor in Dedemsvaart. Weer onnodig puntenverlies waardoor het seizoen zo maar als een nachtkaars uit kan gaan. Pluspuntje was de rentree van Jens Bulle. Albert is het type die daar wel even de péé in heeft, maar al gauw de realiteit van het leven weer oppakt. Dat leven is vooral genieten. Zo is Albert, zo blijft Albert. Dat is eigenlijk al zo vanaf het moment dat hij zijn debuut maakt in het eerste van Valthermond. Wijlen Henk Nienhuis liet hem als 15-jarige 20 minuten mee doen in de laatste wedstrijd van het seizoen destijds als vervanger van Jan Boelens. Het seizoen er op liet Wim van der Heuvel, die hij als zijn tweede vader ziet, hem echt debuteren. Albert met zijn geniale fluwelen linker. Een linker die hij bij-trainde door op zaterdagmorgen de keepers van werk te voorzien. Al gauw was er belangstelling en zo ging hij op 19-jarige leeftijd naar Cambuur. In de kost bij Johan Groote was het prima voor elkaar. Alleen voor Albert gaat het niet snel genoeg. S’morgens trainen met het eerste en s’middags met het tweede doen hem denken aan een plek in het eerste. Daar dacht de technische staf anders over. Vul dat aan met dat Albert het Brughuus niet kon zien in Leeuwarden en Albert was alweer terug. Het genieten dient wel door te gaan. Zijn talent staat buiten kijf en de stap naar Veendam is niet onlogisch. Hij maakt zijn debuut tegen…. juist Cambuur. 

Bij Veendam vond hij in Herman Dieterman een goede kompaan als het om het genieten ging. Trainer Nol de Ruiter werd er wel eens gek van. In een wedstrijd tegen Wageningen(op de vermaledijde berg) maakte Albert een streep van een meter of 50 gevolgd door een streep die het stadion uitging. Albert was niet tevreden, maar de Ruiter ook niet; wissel. De Ruiter kwam daarna met het statement “in potentie is het een wereldvoetballer, maar ik stuur hem nu liever het bos in in de hoop dat hij er niet meer uitkomt’. Het zou Albert een zorg zijn. De Ruiter was natuurlijk ook niet op zijn achterhoofd gevallen en wilde Albert later naar Utrecht halen. Maar volgens Valthermond had Albert daar geen zin in. Alleen wist Albert dat niet. In zijn reis van heimwee belandde hij ook in het buitenland.

Bij onze oosterburen komt hij terecht bij VFL Herzlake. De door Möbel Gigant gesponsorde club en dorp had grote plannen. Voor het eerst in de historie hadden ze daar een Nederlandse trainer, Rob Groener. Die kreeg via Jaap Bos dus Albert. Volgens de weinige dingen die over Koops te vinden zijn op het WWW, eigenlijk kun je wat dat betreft zijn achternaam beter omdraaien, maakte Albert in zijn enige seizoen één doelpunt voor de club. Maar Albert haalt uit zijn eigen archief toch 8 goals waarvan die thuis tegen Eintracht Nordhorn weer van ongekende schoonheid was. Dat zullen zijn collega’s van destijds, zoals Gabor Szanto, Shefqet Lajci en keeper Ralf Cordes wel kunnen beamen. Het vele gereis en dus het gemis van Valthermond is na één seizoen voorbij. De Möbel Gigant ten spijt. Dus weer terug naar Valthermond alwaar de coach van Emmen destijds eens een keertje kwam kijken. Na 20 minuten was hij al weer vertrokken en was een ieder er van overtuigt dat Albert in het blauw/wit bleef spelen. Niks was minder waar. Rene Notten was zeer gecharmeerd en dat was andersom net zo. Albert kreeg van Notten het vertrouwen en waardering die bij hem past. Zo speelden ze ooit tegen NAC voor de beker. Albert liep zich het apezuur om Ton Lokhoff te volgen. In de rust zei Notten “Koops jij laat Lokhoff gewoon lopen, dat moet de verdediging maar uitzoeken”. Zo gezegd zo gedaan met winst als resultaat.

Albert voelde zich prettig bij Emmen(Valthermond is ook lekker dichtbij). Zelfs de straftraining die hij samen met Jan de Jonge en Wessel Woortman moest ondergaan deed hij zonder morren. Met koffie en thee bij T’Haantje-bak wachten op Notten die nooit kwam. Mooi man. Emmen voelde als een warm bad. De maandagavond thuis na een wedstrijd van het tweede was de douche die er ook bij hoorde. Het gaat tenslotte om het genieten. Als je dan in gedachten Henk Hagenauw de polonaise ziet leiden kun je dat genieten wel een plaats geven. Op 36-jarige leeftijd hangt Albert de schoenen aan de schutting en bewandelt de logische weg naar trainer.

Waar anders dan bij zijn tweede vader kon hij beter beginnen. Een uniek mens noemt Albert hem. Als trainer zijnde hield Albert het dichter bij huis. Emmen, Valthermond en Nieuw-Buinen zijn mooi dichtbij. Waarbij hij bij Valthermond alle geledingen van de voetbalpyramide doorlopen heeft. Dus ook de damestak. Dat zou voor korte duur zijn, maar voordat Albert het wist waren er vier en half jaar voorbij. Prachtige tijd op een bedenkelijk niveau waarbij vrouwen wel meer zeuren als mannen. Bij Nieuw-Buinen zat hij drie seizoenen en werd in zijn laatste seizoen kampioen. Al zal Jochem van Sleen daar niet al te leuk op terugkijken. Koops wisselde hem in de beslissingswedstrijd tegen SVBO op een ongenietbaar moment; twee minuten voor rust. Het sorteerde wel effect, want de 1-0 achterstand werd binnen no-time omgedraaid naar een 3-1 voorsprong. Daarna konden spelers als Gerrie Snip, Joost Haandrikman, Daniël Manning, Edwin Drenth, Arjan Wiegers en Jasper en Jarno Voorintholt juichen. Koops is de trainer van het simpele denken. Niet te veel poespas zoals Leen Looyen ooit deed( 7 flip-overs vol informatie), nee opstelling met kleine aanwijzingen en spelen. Vroeger met spelers als Bert Eling, MArcel Ottens, Jan Hendrik Niemeyer, Theo van der Aa en Arie Weits was het ook makkelijk voor een trainer. Allemaal verlengstukken in het veld die het zelf konden regelen. Als trainer had je het dan makkelijk zodat je op zaterdagmorgen bij de teambespreking gebak mee kon brengen. Of Albert dat tegenwoordig ook doet is mij niet geheel duidelijk geworden. Wel dat hij ook ziet dat het niveau, al mag je het niet zeggen, vroeger hoger lag. Daar waar hij altijd met voetbal bezig is valt dat nu niet altijd van iedereen te zeggen.

Albert gaat elke zaterdag naar de jeugd kijken en weet van de jeugdteams dan ook alles. De A’s staan bovenaan en ook laat Albert die al aan het eerste ruiken. Nemo Krijgsman bijvoorbeeld. Voor volgend seizoen staan de eerste versterkingen ook al weer gepland. Noud Roewen en Daniël Berens zullen de overstap maken. Zo draait het bij Albert dagelijks om het spelletje. Vroeger tenniste hij nog wel eens een vijf-setter en ook zijn stijl bij het driebanden was bekend. Maar tegenwoordig dus voetbal. Op mijn laatste vraag “Hoelang ben je nog trainer?”, antwoordde hij “das een goeie vraag”. Of hij dan de de tweede van de Heuvel word? Nee, die man is uniek en drie jaar is eigenlijk een prima tijd om bij een club te vertoeven. Hij heeft nog een contract voor volgend seizoen. En zo bekijkt hij het ook. Jaar voor jaar. Het genieten moet tenslotte wel blijven bestaan voor deze bourgondiër van het zuiverste water. Zoals hij vroeger genoot bij het op gaan van het veld terwijl zijn ploeggenoten door stress werden overmant. Hij zou zo in de nieuwste reclame van dat biermerk uit Brabant kunnen spelen, als is het niet zijn favoriete drankje, die hebben dat genieten ook hoog in het vaandel staan. Woensdag zit hij bij Emmen-Ajax. Er zullen ongetwijfeld vele anekdotes verteld worden en misschien is er ook wel weer een polonaise. Het mooie voor Albert is dat het Brughuus niet ver weg is en dus ook niet favoriete Valthermond. Voor altijd.

LATER.

PM
Hoofdredacteur FC12 Media & Entertainment, Amateurvoetbalgroundhopper

Geef een reactie