In gesprek met: Henk Bakker (WKE ’16)

Albert Frijlink “Scheidsrechter van Verdienste”
13 mei 2019
Wie wordt 1e, 2e en 3e in de Beltona Topscorer van de regio?
13 mei 2019

In gesprek met: Henk Bakker (WKE ’16)

Tekst: Bertjan Smit

De setting is weer terug als vanouds voor een nieuwe aflevering IN GESPREK MET. Door het mooie weer plaats genomen in de serre wachtend op de man waar het in deze aflevering overgaat. Een man die dicht bij een derde opeenvolgende kampioenschap is bij een club die officieel drie jaar bestaat. Hij is aanvoerder en topscoorder van de ploeg. Daar waar hij in het veld altijd op tijd is blijft dat nu een beetje achterwege. Uiteindelijk arriveert hij en kan ik IN GESPREK MET Henk Bakker. 

Het is de dag na de nederlaag bij Raptim. Een nederlaag die pijn deed. Een nederlaag die de strijd om het kampioenschap weer spannend maakt. Een nederlaag die zoals Henk zegt “een keer kan gebeuren”. Bakker heeft alle vertrouwen in een goede afloop en zo zei hij dat ook gisteren na afloop tegen zijn medespelers. Voor de supporters was het even schrikken en dat zal nog wel ter sprake zijn gekomen in de nabesprekingen door deze supporters op het bedrijf van Henk. Elke maandagmorgen na een wedstrijd worden daar dan de dingen besproken die er voor de supporters toedoen. Henk houdt zich het liefst een beetje afzijdig. Wetende dat ook hij ter sprake komt. Iets wat voor Henk niet altijd hoeft. Het in de schijnwerpers staan. Ook al speelt hij een zeer voorname rol in het succes van WKE’16 roemt hij het collectief van de selectie. Een selectie waar hij zeer trots op is om voor en met te spelen. Trots is hij ook dat hij voor de club van de Sluisvierweg speelt. “Waarom heb je niet je hele carriere voor WKE gespeeld?”, vroeg ik hem. Het antwoord is vrij plausibel, het komt zoals het komt. Begonnen bij Drenthina F1 doorliep hij zijn jeugdopleiding bij Emmen om uiteindelijk op 17-jarige leeftijd bij SVBO in het eerste te debuteren. Een optreden die iets meer dan de eerste helft duurde, want Henk was te flegmatiek in zijn spel. Tja, het zij zo. Zijn voetbalweg voerde hem behalve naar SVBO, Emmen en TEVV ook nog naar de grens bij Germania Leer. Op uitnodiging werkte hij daar een training af die wel aardig ging. Zo speelde hij dus een seizoen Landesliga. Maar het bloed kroop dusdanig dat hij na één seizoen al weer naar Nederland ging. Zo maakte hij de hoogtijdagen van WKE in de topklasse ook nog mee. Voetballend een mooie tijd, alleen de bekende afloop was minder. Hij ging na het faillissement bij TEVV spelen. Daar speelde huidig doelman Wim Kok ook en zo kon Henk hem er van overtuigen om samen terug te gaan naar zijn grote liefde(naast zijn vrouw Annie en de kinderen natuurlijk) WKE. Het heeft hem en de club geen windeieren gebracht gezien het mogelijke derde opeenvolgende kampioenschap op rij na oprichting. Al was een paar weken terug de eigenlijke doelstelling al gehaald, een periode pakken. 

Kampioen worden was dus niet de doelstelling, maar als je er toch éénmaal bent kun je het ook net goed meenemen vind Henk. Henk blijft in zijn uitlatingen de gereserveerde man. Wil niemand voor het hoofd stoten en doet dat ook niet. Het zal zijn trots zijn. Zoals al gemeld is hij dat heel zeker. Vroeger toen hij klein was liep hij met andere leeftijdsgenootjes een balletje te trappen op het veld achter de tribune om dan als de wedstrijd afgelopen was gauw gaan kijken naar de spelers van WKE die van het veld afliepen. In gedachten zag hij zichzelf daar ook spelen. Nu vele jaren later doet hij dat met diezelfde leeftijdsgenootjes en voetballen zijn kinderen nu op het veld achter de tribune. Ik noemde hem gekscherend eens de Ziyech van de Sluisvierweg. Een benaming die hij wel mooi vind. Ik noemde hem zo, omdat hij in zijn doen en laten iets van Ziyech weg heeft. Zelfde positie spelend, zelfde houding als het niet lukt of gaat zoals hij denkt dat het moet gaan. Het typeert Bakker. Net zoals het hem typeert dat hij  bescheiden is. Hij hoeft niet op de voorgrond en roemt liever zijn ploeggenoten dan dat hij het heeft over zijn 32 doelpunten die hij er dit seizoen al heeft ingeschoten. Een aantal waar hij zich niet mee bezig houdt. Het collectief, daar draait het om. Buiten de trainingen en wedstrijden om is Henk vaak te vinden op het Grote Geert sportcomplex. Een praatje maken met de oude garde of om zijn verzuurde benen in het krachthonk los te maken. A propos krachthonk; je zou het niet zeggen, maar Bakker is naar eigen zeggen bijna 100 kilo aan de haak. Dat zie je er niet aan af. Ook niet aan zijn broertje. Die laat in het tweede regelmatig zien dat je met een geniale rechtervoet ook kunt scoren. Daarbij een knipoog gevend aan Henk onder het motto van “heb je het gezien broer”. 

Traptechniek zit dus net zo in de familie als auto’s verhandelen. Eigen baas past prima bij hem, want een vast stramien past ook niet bij hem. De vrijheid die hij nu heeft is heerlijk. Net zoals hij die vrijheid in het veld heeft, want ook daar moet je niet met teveel taken gaan werken om rendement te behalen uit Henk. Dat hij dan vanuit de spits moet spelen of achter de spitsen is hem om het even. het gaat dus crescendo met WKE en Bakker. Al leek het daar in het begin van het seizoen nog niet op. 4 van de eerste 5 wedstrijden gingen verloren, maar met enkele kleine aanpassingen werd de juiste balans in het team gevonden en werd de goede serie in gang gezet. Een serie die tot nu resulteert in d koppositie in de derde klasse C. Nog twee finales met misschien wel als klapstuk de allesbeslissende laatste wedstrijd van het seizoen uit bij naaste vervolger Ter Apel. Het zou het, toch al prettige seizoen, een waardig slot geven. Al zal de breedte van de selectie niet erg toereikend zijn voor de tweede klasse. Iets wat Bakker beaamt. Drie keer in de week trainen met de gehele groep werpt zijn vruchten af. Collectief is sterker als individueel is dus een feit. Net zo als het feit of Henk later ook iets gaat doen in de trainerswereld. Daar heeft hij nog niet echt over nagedacht. Ook dat zullen we zien. Voor nu proostte ik met hem op het naderende kampioenschap. Dat durfde hij wel aan. Daar kan de nederlaag tegen Raptim niks aan veranderen. Het geeft zijn trotsheid maar weer eens aan.

LATER 

Peter Möhlmann
Hoofdredacteur FC12 Media & Entertainment, Amateurvoetbalgroundhopper

Geef een reactie