Column Robert Seinen: Trainer versus spelers

Zorgen vanuit KNVB i.v.m. coronamaatregelen
14 oktober 2020
SVBO organiseert pupillen en junioren toernooi
26 oktober 2020

Column Robert Seinen: Trainer versus spelers

Het Nederlands elftal heeft een nieuwe trainer, Frank de Boer neemt het stokje over van Ronald Koeman en gelijk wordt de eerste wedstrijd tegen Mexico verloren. 

Is een trainer dan zo belangrijk? Of zijn het de spelers?. Frank de Boer kan in principe uit dezelfde spelers kiezen als Ronald Koeman maar toch heb ik het gevoel dat we op het EK ineens minder kans hebben op een goed resultaat met Frank de Boer als trainer.
Eigenlijk is een goede trainer dus heel belangrijk, maar wat maakt iemand een goede trainer?

Jaren geleden kwam er bij HODO ineens een wat oudere man het sportpark op gewandeld, hij had een gekleurde broek aan, een cowboy hoed op zijn hoofd en op de parkeerplek stond een blitse cabrio. Jacob Botter was aangesteld als hoofdtrainer van HODO en gelijk drukte hij zijn stempel op het eerste elftal. Hij introduceerde het positiespel, iets waar we als eerste selectie nog nooit van hadden gehoord. Ik weet nog dat een medespeler vroeg wat een positiespel was en dat Jacob het uitlegde en we als spelersgroep tot de conclusie kwamen dat het dus eigenlijk gewoon een partijtje was zonder doel.

We waren in die tijd ook gewend om in de voorbereiding een rondje om Hollandscheveld te rennen. Maar ook dit werd afgeschaft, we gingen ineens 100 m loopjes doen. Stilletjes verklaarden we hem voor gek met al die gekke veranderingen. Dit zou nooit resultaat opleveren want HODO was “mouwen opstropen en keihard werken”. Maar tegen al onze eigen verwachtingen in begonnen we wedstrijden te winnen. Jacob kon je in de voorbespreking oppeppen en voor hem gingen alle spelers door het vuur.  Ook al stond ik de hele wedstrijd vaak wissel, hij gaf je het gevoel dat je onderdeel uitmaakte van het team en dat de volgende wedstrijd voor jou zou zijn. Dus zonder morren nam je dan weer 90 minuten plaats op de bank. Jacob bracht ons met al zijn veranderingen van de onderste regionen van de 3e klasse naar de 1e klasse. Nog nooit had HODO zo goed gepresteerd maar na 6 jaren onder Jacob veranderde de groep en was de magie van Jacob afgelopen.

Jaren later kreeg ik in het tweede te maken met Jannes de Lange. Voor ons een hele fijne trainer, hij was uitgesproken en recht voor zijn raap. Heerlijk vonden we het als hij weer iemand en public de waarheid vertelde, niemand werd gespaard. Mijn fijnste wedstrijd ooit heb ik onder hem gespeeld. Voor mij was hij de beste trainer die ik ooit gehad heb. Dus was er voor mij geen twijfel dat hij ook uitstekend zou passen bij het eerste. Maar daar was zijn uitgesproken mening en directe benadering een van de redenen dat het niet klikte met de groep en werd gekozen voor een andere trainer.

Nu hebben we Eric Prins als hoofdtrainer en ook al heb ik helemaal niks met hem te maken in welke hoedanigheid dan ook, je merkt aan alles dat er dingen zijn verandert. Waar ik de vorige jaren wel naar het eerste van HODO ging kijken, maar dat meer als plicht voelde, ga ik nu weer met plezier kijken. Ik zie een hecht team waar iedereen voor elkaar wil werken en waar het spelplezier bij de spelers er echt van af spat. Ongeacht het eindresultaat van dit seizoen, heeft hij het 1e van HODO weer een beetje van zijn glans teruggegeven wat de afgelopen jaren miste. Verder is hij binnen de vereniging niet te beroerd om de handjes uit de mouwen te steken, wat natuurlijk ook voor de rest van de vrijwilligers leuk is om te zien.

Maar misschien is het wel helemaal niet de magie van de trainer maar gewoon een goede spelersgroep. Want wat had Jacob gepresteerd zonder zijn uitstekende selectie. Onder Jannes hadden we de beste spelers waarmee ik ooit heb gespeeld heb bij HODO 2. Misschien heeft Eric Prins wel weer eens de meest talentvolle lichting binnen HODO sinds jaren. En blijken uiteindelijk de voetballers belangrijker dan de trainers.

PM
Hoofdredacteur FC12 Media & Entertainment, Amateurvoetbalgroundhopper

Geef een reactie